Woedeaanvallen en driftbuien van je kind
Je probeert rustig te blijven bij de zoveelste driftbui van je kind. Maar jouw kind zit allang op de basisschool. Dan moet dat toch over zijn? En moet je nou begripvol zijn of grenzen stellen? Ik kan me zo goed voorstellen hoe zwaar dit is, en hoor het heel vaak in mijn praktijk. In dit artikel laat ik je een aanpak zien die begrip en begrenzing combineert, zodat jij altijd weet wat je moet doen als je kind een woede-aanval heeft.
Stel: je kind vraagt een ijsje. Jij weet dat het bijna etenstijd is, dus je antwoord is nee. Je kind accepteert dit niet, gaat zeuren of wordt boos.
Stap 1: volg de stappen E - T - R
Erkenning: je geeft aan dat je begrijpt wat het is dat je kind zo boos of verdrietig maakt. Dit kan klinken als: ‘ik snap het helemaal! Je zag dat bord met die ijsjes staan en nu wil jij het ook! Je vindt ijsjes zo lekker he?’ Je beschrijft dus de realiteit van je kind. Dit mag je lekker uitgebreid doen. Ouders zijn soms bang dat ze hiermee hun kind ‘lekker maken’ of het idee geven dat het misschien toch gaat gebeuren, maar als je dit consistent toepast hoef je daar niet bang voor te zijn.
Troost: je geeft aan dat je snapt dat je kind hier een emotie over heeft, bijvoorbeeld: ‘Ja en nu ben je vét boos, ik zie het aan je! Het is ook echt stom he?’. Ook dit mag je wel een beetje aandikken. Zeg dus niet ‘ik zie dat je het moeilijk vindt’. Moet je voorstellen hoe jij het zou vinden: je bent ergens woedend over en je partner zegt ‘ik zie dat je grote emoties hebt’. Olie op het vuur natuurlijk, want je voelt je helemaal niet serieus genomen. Je kunt dus best de intensiteit, en misschien zelfs de woordkeuze van je kind spiegelen (spiegelen is niet kopiëren, dus niet: ‘het is oneerlijk’ maar: ‘je vindt het oneerlijk’). Als je kind fel klinkt, mag jij ook best fel klinken, of in ieder geval hoef je geen yoga-zen-stem op te zetten.
Realiteit: je benoemt datgene wat je kind eigenlijk al weet, namelijk dat er nu geen ijs gekocht gaat worden.
Verwacht niet dat je kind nu zegt ‘Bedankt papa/mama voor het duidelijke antwoord, ijs is nu inderdaad niet zo verstandig.’ Helaas, de meeste kinderen worden na het horen van de realiteit erg boos of verdrietig. Het is dus tijd voor stap 2.
Stap 2: Herhaal E & T zo lang als nodig
Nu blijf je net zo lang erkenning en troost bieden, totdat je kind weer rustig is. Het is je wellicht opgevallen dat we de R niet meer herhalen. Dat is niet nodig: je kind weet allang wat de realiteit is. Bovendien maakt het kinderen vaak juist boos om die realiteit nog een keer te horen. De realiteit blijf je dus wel uitvoeren: er komt geen ijs, de TV gaat uit, we gaan aan tafel, etc. Soms is het nodig om even een minuutje te wachten totdat je kind gekalmeerd is, maar soms moet je gewoon even doorpakken. Je hebt dan te aanvaarden dat je kind daar even heel, héél, boos over wordt.
Geduld
Alhoewel deze methode heel simpel is, wil ik niet beweren dat het makkelijk is. Jij moet eindeloos empathie tonen terwijl je kind huilt en schreeuwt. Op die momenten rustig blijven is lastig voor alle ouders. Wees trots op iedere keer dat het je lukt om je geduld te bewaren, en wees niet te streng voor jezelf als dat een keer niet lukt.
Nog een voorbeeld
Ook bij volwassenen werkt de ETR-methode. Stel, je hebt vandaag op je werk gehoord dat er een reorganisatie aankomt. Super onverwacht en stressvol, en jij bent iemand die met stress omgaat door te roken. Je hebt je partner overdag al een appje gestuurd over de reorganisatie, en wanneer hij of zij ‘s avonds thuis komt zit jij te roken aan de keukentafel, terwijl je je druk maakt om de toekomst en je opwindt over de organisatie. Twee scenario’s:
Je partner grist de sigaret uit je handen en zegt ‘Je weet toch dat ik het niet oké vind als je binnen rookt? Doe uit!’
Je partner slaat een arm om je heen en zegt ‘Jeetje wat rot zeg, zo onverwacht, net nadat jullie zo hard gewerkt hebben. Kan me voorstellen dat het zo lastig is dat je niet weet waar je aan toe bent. En ook zo frustrerend nadat je net het team zo goed hebt opgebouwd. Ik kan me echt indenken dat je er helemaal doorheen zit. En… je weet dat ik het niet fijn vind als je binnen rookt he?’
Hoe voelde je je bij scenario 1? Gezien en gehoord? Waarschijnlijk niet. En bij scenario 2? Dacht je ‘Ha, ik mag vast lekker roken nu’, of wist je eigenlijk al wat de realiteit was?
Streng zijn of begrip tonen?
We komen terug bij de opvoedvraag: moet je nou streng zijn of begrip tonen? Met deze methode doe je het allebei. Je bent streng door vast te houden aan wat jij hebt besloten. Geen ijsje, geen sigaretten in huis, de tv gaat uit en nee, geen pony voor je verjaardag. Maar tegelijkertijd toon je begrip voor de emoties en belevingswereld van je kind. Jij kunt immers wel bepalen wat er gegeten wordt, maar je kunt niet voorschrijven hoe je kind zich voelt.
Meer hulp nodig?
Stel dat je deze methode consistent toepast, en er verandert niets. Of: het lukt jou en je partner niet om dit samen toe te passen. Dit is geen teken van falen, maar betekent misschien dat je meer hulp nodig hebt. Vaak kan kindercoaching in deze gevallen helpend zijn. Als je twijfelt of dit bij jullie past kun je altijd contact opnemen, dan kijk ik met je mee waar jullie het beste mee geholpen zijn. Je kunt hier meer lezen over mijn werkwijze, of vrijblijvend contact met mij opnemen.